Przejdź do treści
memberarea memberarea.io

Zapier, Make czy webhook

Cztery sposoby przesyłania danych między memberarea a innymi narzędziami: co każdy potrafi, jakiego planu wymaga i kiedy który wybrać.

W tym artykule

Są cztery sposoby połączenia memberarea z innymi narzędziami. Różnią się kierunkiem, tym, ile musisz zbudować samodzielnie, i planem, którego wymagają.

Cztery sposoby w skrócie

Sposób Co robi Kierunek Plan
Aplikacja MemberArea w Zapier Wyzwalacze, akcje i wyszukiwania budowane w edytorze Zapier W obie strony Professional i wyższe
Make Odbiera to, co Twoje automatyzacje tutaj wysyłają do niestandardowego webhooka Make Z memberarea na zewnątrz Każdy plan
Webhook Wysyła podpisane zdarzenia o zamówieniach, subskrypcjach i członkach na Twój własny adres Z memberarea na zewnątrz Każdy plan z płatnościami
API REST Twój własny program albo skrypt odczytuje i zapisuje dane za pomocą klucza API W obie strony Każdy płatny plan

Aplikacja MemberArea w Zapier

Najpełniejszy sposób i jedyny, który nie wymaga kodu. Zap może startować od niemal wszystkiego, co dzieje się tutaj, a jego akcje mogą tworzyć członków, nadawać im tagi, zapisywać ich na kursy albo odpowiadać w skrzynce odbiorczej. Budujesz go w edytorze Zapier albo w kreatorze na stronie Zapier w memberarea.

Wybierz go, gdy drugie narzędzie jest jednym z tysięcy, które zna Zapier, a Ty wolisz klikać niż programować. Artykuł o podłączaniu Zapier pomoże Ci zacząć, a co memberarea potrafi w Zapie wymienia każdy krok.

Make

Make, dawniej Integromat, może odbierać dane z memberarea. Dodaj pozycję Make (Integromat) w sekcji Ustawienia, a potem Integracje, wklej adres niestandardowego webhooka Make jako URL webhooka i użyj w automatyzacji tutaj akcji Wyślij do Make. Każdy przebieg wysyła wtedy członka do Make.

W katalogu Make nie ma jeszcze aplikacji MemberArea. Scenariusz Make, który sam wywołuje API REST, może zostać rozpoznany jako platforma automatyzacji i wtedy wymaga planu Professional, tak jak Zapier.

To samo działa dla Zapier: pozycja Zapier w integracjach przyjmuje adres Zapier Catch Hook, a Wyślij do Zapier wysyła na niego dane. Ta droga nie wymaga żadnego konkretnego planu, bo to memberarea wysyła, a Zapier tylko nasłuchuje.

Okno Połącz Zapier z adresem Zapier Catch Hook w polu URL webhooka i niebieską notatką z przyciskiem Twórz Zapy.
Okno Połącz Zapier z adresem Zapier Catch Hook w polu URL webhooka i niebieską notatką z przyciskiem Twórz Zapy.

Webhook

Webhook wysyła wiadomość na Twój własny adres za każdym razem, gdy coś się dzieje, na przykład gdy zamówienie zostaje opłacone albo subskrypcja się kończy. Konfigurujesz go w sekcji Płatności, potem Ustawienia, potem Webhooki, wybierasz zdarzenia, a każde doręczenie zawiera podpis, który Twój serwer może sprawdzić. Dziennik pokazuje każde doręczenie i pozwala wysłać je ponownie.

Wybierz go, gdy po stronie odbiorczej działa programista albo gdy chcesz tylko przekazywać zdarzenia dalej. Działa tu także adres Zapier Catch Hook. Artykuł o webhookach dla zdarzeń płatności opisuje konfigurację.

API REST

Wszystko, co robi aplikacja Zapier, przechodzi przez API REST, a Twoje własne oprogramowanie może korzystać z niego bezpośrednio. Utwórz klucz API w sekcji Ustawienia, potem API, zdecyduj, co klucz może robić, i wysyłaj żądania do api.memberarea.io/api/v1. API jest częścią każdego płatnego planu, więc wtyczka WordPress i Twoje własne skrypty działają także w planie Starter.

Wybierz je, gdy chcesz mieć pełną kontrolę, na przykład aby synchronizować członków z własnym systemem. Artykuł o kluczach API i dostępie dla programistów wyjaśnia klucze i uprawnienia.

Który sposób wybrać

  • Coś tutaj ma uruchomić pracę w innym narzędziu i z powrotem: aplikacja Zapier.
  • Automatyzacja tutaj ma przekazać członka do Zapier albo Make: Wyślij do Zapier albo Wyślij do Make z catch hookiem.
  • Twój własny serwer ma dowiadywać się o płatnościach na bieżąco: webhook.
  • Połączenie buduje programista: API REST, z webhookami dla zdarzeń.
  • Masz plan Starter: działają webhooki, catch hooki i API REST; aplikacja Zapier i scenariusze Make, które wywołują API, wymagają planu Professional.

Last updated on October 25, 2026

Czy ten artykuł był pomocny?

Powiązane artykuły